A  parroquia de Quireza consta dos seguintes lugares:Cuiña, Fondós, Laxoso, Mamoalba,Os castros, Outeiro,Piñeiro, Tres Aldeas e Vilarchán. O río Quireza e os montes Couto (766 m) e Caveiro (768 m) son os seus principais accidentes xeográficos.

Os Castros, principal núcleo de poboación, está situado nun pequeño val rodeado de terras de labor, e constitúe un conxunto de interese cunha arquitectura popular ben conservada.

Según José Sanmartín Sobrino, na súa obra "Un País llamado La Estrada" o vocablo Quireza provén do Latín "quiritis/quiritum", que quere dicir cidadán romano.

No lugar dos Castros atopamos restos dun Castro, posiblemente Galaico-Romano, superficie plana elevada sobre un terraplén que facía de defensa dende o que se divisa a Parroquia de Quireza en case toda a súa totalidad. É esta unha terra de canteiros que andiveron traballando por toda a súa xeografía, deixando a súa formidable pegada.

Por ser terra rica en solos graníticos, na comarca hai todo un tesouro de pequenos monumentos anónimos. Non era esta terra de fartura, por iso non abondan grandes pazos e casas señoriais, pero sendo terra de bos canteiros non podía menos que haber bos templos como a formidable Igrexa Parroquial de Santo Tomé de Quireza. Rematouse a principios do século XIX. Nesta construcción podemos atopar a mixtura dos estilos Barroco e Neoclásico. A construcción ten planta de cruz latina e bóveda de crucería, e no altar maior hai un impresionante retablo barroco feito en madeira policromada con predominio do dourado que data do ano 1679. A casa rectoral, situada ó pé da igrexa, é un orixinal exemplo da arquitectura popular, con oito columnas  de cantería perfectamente labradas sostendo unha balconada tamén de pedra. Na explanada da igrexa atópase un fermoso cruceiro chamado Cruceiro das Procesións, digno de ver pola súa complexidade e beleza.

O seguinte lugar que atopamos é Fondós . Según Xosé Sanmartín Sobrino o significado do topónimo quere dicir  "terreo adicado a hortalizas e legumes".No núcleo  da aldea, nunha pequena eira está situada a capela en honor a San Xosé. A construcción é de estilo barroco da  segunda metade do XVIII. No seu interior consérvanse as imaxes realizadas polo escultor, natural de Abelaíndo e veciño de Fondós, Francisco Solla García, inspirado no modelo da súa filla Amada para face-la imaxe do Neno Xesús. Tamén é destacable ó antigo campo da feira convertido agora nunha fermosa carballeira, a Arrotea.

Outro  fermosísimo lugar  de Quireza é Tres Aldeas , chamado así por estar tres lugares concentrados formando unha soa aldea, composta por Xesteira, Sieiros e Quinteiro.

O lugar de Piñeiro caracterízase polas súas rúas  estreitas e a concentración das vivendas. Está rodeado por terras de labor, hortas e froiteiros. O entorno garda a estructura popular aínda que predominan as construccións novas.

O lugar de Laxoso como o seu propio nome indica é abundante en laxas de pedra; a poucos centímetros da superficie atópanse estructuras  graníticas e según contan os seus veciños faise difícil o traballo nas veigas, ata o punto de que antigamente subíase a terra en carros para os terreos de cultivo.

A aldea de Vilarchán está situada nun alto, ,dominando o val de Bugarín , constitúe un fermoso lugar. O topónimo ven de lugar chan, dádo pola súa  peculiar morfoloxía. A maioría das súas casas son construccións antigas, como constata unha delas, cunha inscripción na porta de 1868.

Continuando ó camiño de Vilarchán chegamos a un pequeno lugar  composto por só catro casas: Mamoalba chamado así pola existencia de varias mámoas, posiblemente de cor crara, desaparecidas hoxe en día.

E xa, por último, Cuíña, lugar que por estar situado moi alto, ten unha estructura  singular, estando as casas distribuídas en costa. Dende Cuíña  divisanse  fermosas vistas panorámicas, e toda a aldea está rodeada de hortas e froiteiros.