Pedre está emplazado nunha especie de praza que ten unha superficie con plataforma granítica de grandes dimensións da que toma o seu nome. Historicamente é unha parroquia que se distingue  polo gran patrimonio artístico, cultural e relixioso que aínda posúe.

Respecto ó patrimonio relixioso, hai que destaca-la  Igrexa  que se atopa na Eira Grande. Esta igrexa é anterior ó século XVII xa que hai datos que confirman que xa nese século estaba rematada.
Frente á igrexa, no adro, hai un relevo que probablemente estaba situado na fachada da igrexa, é de estilo gótico e data dos séculos XV e XVI, representando a Crucifixión e a Adoración dos Reis Magos. .

No que respecta ó patrimonio civil hai que cita-la chamada Casa Grande, que está no Quinteiro de Salgueiro. Foi feita na época da Inquisición e data do ano 1600. Ten unha impresionante lareira que facía a función de cociña, dentro da mesma ten un vello forno, e nunha das paredes unha abraiante cheminea toda de pedra. A casa pertencía a un Xuíz que logo a vendeu ó señor Bermúdez de Serrapio e éste en anos posteriores vendeulla ó avó da dona actual en 1905 por 5.000 pesetas.

Formando parte do antigo camiño de pelegríns atópase unha fermosa ponte romana, formada por tres arcos .

Nas xa citadas eiras, como a Eira Grande pódense ver oito canastros, a maioría de dous claros, e algún deles pertencen a dous veciños ou máis. Na mesma eira hai outra máis pequena chamada a Eira do Pallal, onde se xuntaban os veciños para malla-lo centeo , e onde hai cinco canastros , todos restaurados.

Pedre é unha terra de Canteiros e un dos máis destacados é Don Tiburcio Álvarez, que naceu a principios do século XVIII. Entre outros sitios o señor Álvarez traballou na igrexa de Pedre no ano 1767. Xunto cos seus veciños, tamén canteiros, Pedro Bugallo pai e fillo, fixo as escaleiras dos coros alto e baixo así como o enlousado da igrexa, entre outras obras.

En Vichocuntín, aldea fermosa e cunha encantadora atmósfera pantasmagórica, xa que está condeada polo futuro e sempre teórico proxecto dun encoro, destacamos unha ponte romana, composta por un so arco rebaixado duns 35 m de longo  e vintecinco de alto, con barandas de pedra concertada e lucida, obra dos canteiros da terra. Neste lugar de Vichocuntín destacamos tamén un peto de ánimas cun cruceiro moi alto. O capitel do cruceiro presenta un anxo a cada lado e un capitel con moitos enfeites. No anverso do crucifixo ten representado a Cristo crucificado e no reverso ten á Virxe Inmaculada pregando.

En Serrapio hai un gran outeiro onde se sitúa  a capela de San Lourenzo en honor a este santo, de planta rectangular, portada adintelada, pináculo nos extremos e espadaña central de doble corpo. O tellado está cuberto a dúas augas. Esta capela é de estilo barroco do século XVIII.

Preto dela podemos admirar varios cruceiros e un vello pombal.